به نام اهورامزدا.

همیشه از ریاضی بدم میومد. ازش فرار میکردم. اما اینبار یه مسئله فکرم رو به خودش مشغول کرده. یه نا معادله. از ذهنم بیرون نمیره. نمیخوام حلش کنم. چون حل شدنی نیست. بازی کردنیه. باید تن بدی بهش تا بفهمی چیه!

دوست دارم بدونم کدوم طرف قضیه سنگین تره؟ اگه آدم کدوم طرف نا معادله قرار بگیره؛ برنده شده؟

در یک طرف؛ انسان هست. زندگیش؛ تمام چیزهایی که براش تلاش کرده و بهشون عشق میورزه. تمام آرزوهاش. و در طرف دیگه؛ مرگ؛ نابودی؛ درد؛ و خیلی چیزهای دیگه.

این نا معادله نام های زیادی داره. رشادت؛ از خود گذشتگی؛ ایثار؛ شهادت؛ حماقت؛ دیوانگی و …

وقتی فکرشو میکنم که میتونم با قربانی کردن جان بی ارزش خودم. با ارزش ترین کارها رو انجام بدم. کاری که هر کسی نمیتونه انجامش بده. غرور سر تا پام رو میگیره. اما از طرف دیگه. آیا ارزشش رو داره؟ آیا کسی ارزش کار منو میدونه؟ کسی منو به یاد میاره؟ نمیدونم.

چند وقتیه که جواب رو پیدا کردم:

اگه بتونم این نا معادله رو بازی میکنم. چون یاد گرفتم که بازی کنم و نبازم. من بازی میکنم برای حس خوبی که بهم دست میده. حس خوشایند مفید بودن. و خودم و به کسی میسپرم که فدای جانم برایش کمتریم کاریست که میتوانم انجام بدهم. کسی که بیش از ارزش حقیقی کار من؛ به من مزد میده. و کسی که هرگز مرا از یاد نمیبره.

جانم فدای یزدان پاک.

به نام اهورامزدا.

سال نو را با نام یزدان پاک شروع میکنم.

باشد که به قدرت ایزد منان؛ سال خوبی داشته باشم.

و بهترین آرزوها را برای ایرانیان دارم.

خداوند این کشور را از شر دشمن؛

خشکسالی؛ از دروغ محفوظ دارد.

دعای داریوش کبیر در تخت جمشید